sevdiğim şarkıların cover'larına oldum olası şüpheyle yaklaşmışımdır. sizin derinden bağ kurduğunuz melodinin altından girip üstünden çıkarlar bir yenilik getirmek uğruna; bütün derinliği, duyguyu da alıp götürürler beraberlerinde.

iyi bir cover dahi olsa elimizdeki, dinleyicinin alışkanlığına meydan okur, ondan çoğunlukla karşılıksız kalacak bir şans ister, bu şansı aldığında da biraz önyargısız yaklaşılmasını. dinleyici burada zaman zaman şarkının üreticisinden daha fazla sahiplenir orjinal şarkıyı. (hep sezen aksu geliyor buna örnek olarak aklıma, kadının umrunda değil, ben istesem bana da verecek neredeyse şarkılarından birini, ama ne zaman denk gelsem yeni yetme popçulardan birinin sezen coverımsısına içim eziliyor)

neyse ki bu işi adam gibi yapan usta müzisyenler de var. iyi cover deyince aklıma ilk gelen örnekler Mary J. Blige'ın U2'nun One şarkısını yorumlaması ki ilk duyduğumda birkaç yıl önce nefret etmiştim, sonradan orjinalinden fazla sevmeye başladım ve Patti Smith'in "Smells Like Teen Spirit" yorumu. Patti Smith'in ilk gençliğimizin (ben o zamanlar dinlemeye başlamıştım) Nirvana klasiklerinden birini kötü yorumlayacağını aklıma bile getirmemiştim zaten, bu olumlu önyargı da cover'ı çok sevmemde etkili olmuştur belki de, kimbilir..

tabii bu kadar bahsettikten sonra kuru kuru bitirmeyeceğiz yazıyı. you're welcome :)

	Patti Smith - Smells Like Teen Spirit

	Mary J. Blige covers U2's "One"